Metoda AKP

Metoda AKP (Analiza Kluczowych Połączeń) składa się z czterech etapów:

Etap 1: Zbieranie danych na temat podróży wykonywanych transportem publicznym i indywidualnym z wykorzystaniem źródeł ilościowych (model ruchu, badania ruchu, dane z kart miejskich) oraz jakościowych (rozmowy z lokalnymi ekspertami, analiza przestrzenna).

Etap 2: Analiza oferty transportu publicznego i indywidualnego dla powyższych podróży, ze szczególnym naciskiem na wskazanie brakujących linii i duplikacji w sieci tramwajowej i/lub autobusowej z perspektywy miasta jako systemu. Obejmuje to np. ocenę czy autobusy konkurują czy wspomagają sieć tramwajową, kolejową lub metro.

Etap 3: Identyfikacja Kluczowych Połączeń, czyli bezpośrednich linii o wysokiej częstotliwości; reszta sieci może być obsługiwana przez linie wspomagające o potencjalnie niższej częstotliwości. Celem jest lepsze dopasowanie oferty transportowej do nierównomierne rozkładającego się zapotrzebowania na transport.

Etap 4: Propozycje zmian tras, które zwiększyłyby atrakcyjność transportu publicznego, z uwzględnieniem potrzeby zachowania balansu między:

  • Bezpośrednimi połączeniami z każdego punktu miasta do każdego innego (na pozór idealne z punktu widzenia pasażerów, ale niewykonalne w praktyce) a wysoce efektywną siecią (przesiadki są fundamentalną cechą takich sieci) – moje sugerowane rozwiązanie to ograniczona liczba łatwych przesiadek.
  • Zmianami niezbędnymi, by poprawić efektywność sieci a przyzwyczajeniami pasażerów (każda zmiana, nawet na lepsze, może budzić opór) – dlatego koncentruję się na przypadkach niskiej efektywności, gdzie zmiana dałaby największy zysk. Istniejące, średnio efektywne rozwiązania pozostawiam nietknięte, aby uniknąć rewolucyjnych zmian, które mogą odstraszyć istniejących pasażerów.

Korzystam z modelu własnego autorstwa, który pozwala wyliczyć relacje między długością tras, częstotliwością kursowania i ilością wymaganego taboru. Dzięki temu mogę łatwo przeprowadzić optymalizację wielokryterialną dowolnego systemu komunikacyjnego, np. zmniejszyć ilość taboru i jednocześnie zwiększyć częstotliwość.

Przykład:

Załóżmy, że Analiza Kluczowych Połączeń (AKP) wykazała istnienie dwóch linii łączących dzielnice A i B, przy braku linii łączących dzielnice A i C. W uproszczeniu, możliwe są dwa rozwiązania zwiększające efektywność sieci:

a) Rozwojowe: zmiana trasy jednej z linii na połączenie dzielnic A i C.

  • Koszty funkcjonowania pozostają bez zmian, atrakcyjność sieci wzrasta w dwójnasób: przez zmniejszenie duplikacji i dzięki ofercie nowego bezpośredniego połączenia z A do C. Prowadzi to do zwiększenia ilości pasażerów i przychodów z biletów.

b) Oszczędnościowe: likwidacja jednej z linii z A do B.

  • Koszty funkcjonowania spadają, gdyż potrzeba mniej pojazdów, atrakcyjność sieci wzrasta dzięki zmniejszeniu duplikacji. Ilość pasażerów i przychody z biletów pozostają bez zmian.

Wybór jednego z powyższych rozwiązań bądź kombinacji obu zależy od priorytetów organizatora transportu publicznego w danym przypadku.

Reklamy